Skip to main content

drzwi do lasu


odkurzyłam próg z niebezpiecznych ziarenek piasku dla ruchliwych wersów mrówek, które mają wprowadzić się lada chwila. przy stole wyrzeźbionym z dębowego serca czekam na pierwszy kurz unoszący się w strudze światła. niecierpliwie badam palcami słodkie drewniane słoje. między moimi oddechami słychać będzie niebawem jak odmarza leśne runo, jak kłębi się w sobie, rozpiera i wije. może nawet serce, płochliwe zwierzątko w liniejącym futrze, pobiegnie szybciej przed siebie leśnym duktem.

Comments

  1. Dźwięk leśnego runa <3
    Kocham fotałki. ;_____;

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

siedlisko

przypomniałam sobie jaką konsystencję ma nocna leśna ciemność,
która wlewa się na piętro przez okna. a w oknach
jeszcze trzeszczą na ciemnym wietrze wyschnięte owady z lata
te neonowo zielone, które wraz z życiem tracą kolor, ale w zamian
zyskują wyjątkową kruchość

przybysz, lądowanie

to jeszcze nie sen, ale zbocze góry łagodne jak nadgarstek po wewnętrznej stronie -łasi się spodem liścia, idzie jabłoniami w chłodny, siny od brzegów pierwszy uścisk września





bójka

to tylko ślad po gorączce, a ja chciałabym
mieć wargę rozciętą w bójce, owocową krew,
choćby małą kropkę, co spada na chodnik
spowolniona upałem, wypluta pod buty i jest
jak skórka czereśni, tak samo blednie w czasie,
może wydziobie ją drozd, zapomni zaśpiewać
na deszcz, a może, między płytami chodnika (lub ziemi)
posieje się roślina, która nada się na napar
a ten zwali nas z nóg. ja chciałabym się bić
o chude kolana dziewczyny w levisach
skróconych u krawcowej (ładnie zawinęła), chciałabym,
ale robi się już ciemno i prawie nie można
odróżnić wrony od nieba, ciała od pnia drzewa. mogłabym
pościerać knykcie na korze, przepaść w dziupli,
kto by mi potem uwierzył w siniaki jeśli te
tak łatwo pomylić z cieniem