Skip to main content

lizol




w nocnych autobusach,
które jeżdżą według nieczytelnych rozkładów,
surowe pielęgniarki pochowane w brak fartuchów
wydzielają cierpką woń oddziałów

prawie robi się widno i
nie czuć rakiem ani nawet
pospolitym wstrząsem mózgu,
po którym rzyga się efektownie
do bardzo kolorowych misek

z jakiegoś powodu śniadania
mniej wsiąkają w skórę niż lizol
jadę Z4, dowiozę ci pod balkon
dawkę sterylnego powietrza


Comments

  1. też się piszę na dostawę sterylnego powietrza ;)

    ReplyDelete
  2. Bardzo ciekawy wpis.
    Pozdrawiam!

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

siedlisko

przypomniałam sobie jaką konsystencję ma nocna leśna ciemność,
która wlewa się na piętro przez okna. a w oknach
jeszcze trzeszczą na ciemnym wietrze wyschnięte owady z lata
te neonowo zielone, które wraz z życiem tracą kolor, ale w zamian
zyskują wyjątkową kruchość

przybysz, lądowanie

to jeszcze nie sen, ale zbocze góry łagodne jak nadgarstek po wewnętrznej stronie -łasi się spodem liścia, idzie jabłoniami w chłodny, siny od brzegów pierwszy uścisk września





bójka

to tylko ślad po gorączce, a ja chciałabym
mieć wargę rozciętą w bójce, owocową krew,
choćby małą kropkę, co spada na chodnik
spowolniona upałem, wypluta pod buty i jest
jak skórka czereśni, tak samo blednie w czasie,
może wydziobie ją drozd, zapomni zaśpiewać
na deszcz, a może, między płytami chodnika (lub ziemi)
posieje się roślina, która nada się na napar
a ten zwali nas z nóg. ja chciałabym się bić
o chude kolana dziewczyny w levisach
skróconych u krawcowej (ładnie zawinęła), chciałabym,
ale robi się już ciemno i prawie nie można
odróżnić wrony od nieba, ciała od pnia drzewa. mogłabym
pościerać knykcie na korze, przepaść w dziupli,
kto by mi potem uwierzył w siniaki jeśli te
tak łatwo pomylić z cieniem